Richard De Wispelaere + Simonne Goethals

Enfants  ‎(4 enfants)‎
Leon De Wispelaere ‎(I199)‎
Décès Oui
Ferdinand De Wispelaere ‎(I200)‎
Décès Oui
Julien De Wispelaere ‎(I201)‎
Décès Oui

Parents Grands-parents

Arthur Léon Goethals ‎(I195)‎
Naissance 1875 Oudenaarde, Oudenaarde, Oost-Vlaanderen, BEL
F70
Marie Clémence Eveline Schepens ‎(I196)‎
Naissance Oudenaarde, Oudenaarde, Oost-Vlaanderen, BEL


Informations sur la famille   (F71)
Modification Ven 23 Mai 2008 - 13:21:46 - par: Dominique

Note
Historiek van Poppentoneel FESTIVAL

OP 5 december 1927 ziet Pierre De Wispelaere te Oudenaarde het levenslicht. Hij is de eerstgeboren zoon van Richard De Wispelaere ‎(een huisschilder - decorateur)‎ en Simonne Goethals ‎(nadien volgen nog 3 zonen)‎.
Reeds als jonge snaak, tijdens de oorlogsjaren raakt de bezieler van het latere Poppentoneel Festival door het poppenspel gefascineerd.
Zo is het dat hij al van in 1943 met de KSA in Oudenaarde meespeelt bij het “Spelleke van Jan Breydel” en “Hanske de Krijger”. Inmiddels vervolmaakt Pierre zijn studies voor decorateur in de vermaarde St-Lucas school te Gent.
Net na de oorlog in 1946 verhuist het gezin naar Ledeberg, mede omdat de 4 zonen van Richard en Simonne allen in Gent studeren.
Van zodra Pierre De Wispelaere in Gent terecht komt beseft hij dat hier alle kansen voor hem te grijpen liggen. Achtereenvolgens speelt hij poppenkast met de scouts ‎(de opbrengst moet dienen als steun bij de heropbouw van de Kerk Florawijk)‎ en bij Roelant in Ledeberg. Hij helpt Etienne Daems ‎(vader Kapoen, van het dagblad Het Volk)‎, speelt en maakt decors bij ’t Spelleke van de Folklore te Gent ‎(vroeger gevestigd in de kapel van de Lange Steenstraat)‎ en acteert bij het toneelgezelschap de Rederijkerskamer “De Gezellen van Sint - Lieven”, waar hij ook de decors en de regie voor zijn rekening neemt. In deze tijden leert hij ook zijn echtgenote Ghislaine Impens kennen, waarmee hij op 9 juni 1951 huwt.
November 1952. De bestuursleden van een bloeiende Ledebergse kaartmaatschappij komen samen om het programma op te stellen voor het aanstaand koningsfeest. Als de president op zeker ogenblik voorstelt de avond op te luisteren met een poppenspelvertoning wordt dit aanvankelijk op hoongelach en tegenkanting onthaald. Dankzij de overredingskracht van de voorzitter, die het zijn bestuur duidelijk maakt dat poppenspel meer is dan alleen maar kindervermaak, is iedereen algauw laaiend enthousiast over het voorstel.
Om de daad bij het woord te voegen en het project vorm te geven wordt Pierre De Wispelaere, speler en decorschilder bij “Het Spelleke van de Folklore” gecontacteerd. Hij wordt vrij vlug bereid gevonden om voor zijn vrienden enkele poppen te maken. Samen met twee andere leden van de kaartmaatschappij wordt de bewuste avond voor een geestdriftig publiek de eenakter “Kamers te Huur” opgevoerd, een klucht met het Gentse Pierke in de hoofdrol.
Iedereen is tevreden, niet in het minst Pierre De Wispelaere, die in één van zijn gelegenheidsmedewerkers, Maurice D’Hondt, een ideale partner ziet voor verdere samenwerking.
Zo wordt in 1953 door Pierre De Wispelaere, zijn echtgenote Ghislaine Impens en Maurice D’Hondt ‎( + 1999 )‎ het poppentoneel FESTIVAL gesticht.
Een paar maanden later, op 7 maart 1953 steekt het gezelschap van wal in een naburig café met twee traditionele kluchten: “Kamers te Huur” en “De Vieze Apotheker”. De spelers zijn Pierre De Wispelaere, Ghislaine Impens en Maurice D’Hondt, de geluidsman Adolf Van Nuffel.
Voor het vervoer zorgt Fons, de plaatselijke groenteboer die met zijn tweedehands bestelwagen het theater door gans Vlaanderen voert. Pas later zou Pierre De Wispelaere over eigen vervoer beschikken.
Ondertussen blijft FESTIVAL niet uitsluitend reizend. In 1957 vindt het een vaste stek in de zaal van café Boma – Veldstraat Gentbrugge ‎(de huidige Veldwijkstraat te Gentbrugge)‎ waar het van september tot Pasen iedere zondag optreedt. Op 10 september1959, verhuist het gezelschap naar de Moriaanstraat 65 ‎(vroeger 69)‎ te Gentbrugge waar het nu nog steeds is gevestigd.
Van bij zijn bestaan reeds valt FESTIVAL op door de verzorgde producties: mooie poppen en decors, allemaal eigenhandig gemaakt, teksten vakkundig geschreven, verhaaltjes goed opgebouwd en afwisselend. Dit kan niet onopgemerkt voorbij gaan en werpt al snel zijn vruchten af.
Reeds in 1954 neemt het theater deel aan het Internationaal Tornooi voor Poppenkasten te Aalst, waar het de eerste prijs wegkaapt in zijn reeks ‎(de stangpoppen)‎ en als enig Belgisch theater in de finale terecht komt. Voor deze prestatie wordt ook een prijs uitgereikt door het Ministerie van Onderwijs.
Het behaalde succes werkt inspirerend en leidt in 1955 tot het organiseren van een Nationaal Poppenspeltornooi in Gentbrugge.
In 1957 wordt ook een poppenspelcyclus ingericht. Beide initiatieven gaan onder grote belangstelling door.
Voor de wereldtentoonstelling in 1958 wordt Pierre De Wispelaere aangezocht door Michel Van Vlaenderen om, als deskundige, een selectie poppen uit te kiezen bij verschillende gezelschappen. Deze poppen moeten tijdens de tentoonstelling een overzicht geven van de Belgische poppentheaters.
1962 is opnieuw een hoogtepunt met het behalen van de Provinciale “Paul de Mont - prijs” voor de speeltekst van “De Laatste Wil van Koning Honoril”.
Drie jaar later in 1965 wordt het stuk nogmaals bekroond met de prijs van het Vlaams Verbond voor het Poppenspel op het Internationaal Poppenspeltornooi te Mechelen.
In 1965 maakt Pierre De Wispelaere een kopie van zijn Pierke van Gent voor de “Puppentheatersammlung” van een museum te MÜNCHEN. Daar prijkt de fiere Gentbrugse stangpop nog steeds temidden van een selecte Europese Poppenverzameling.
In het kader van het Landjuweel voor Poppenspel 1966 richt de Festival -groep een Internationale Wedstrijd voor Poppenspel in te Gentbrugge.
In datzelfde jaar is Pierre Provinciaal afgevaardigde van het Vlaams Verbond voor het Poppenspel ‎(een afdeling van het wereldwijde UNIMA – Union des Marionettistes)‎. Hij ijvert voor een eigen, plaatselijke afdeling.
Na enkele jaren, op 28 maart 1968 is het zo ver, het Vlaams Verbond voor het Poppenspel afdeling Gentbrugge wordt boven de doopfont gehouden, de publicatie verschijnt in het Belgisch Staatsblad. Tijdens een congres van UNIMA in Praag in 1969 wordt dat nog eens bekrachtigd. De zetel van het verbond is dan ten huize van Poppentoneel FESTIVAL.
Hier wordt ook voor de eerste maal een 3-maandelijks tijdschrift uitgegeven.
Van 1970 tot 1976 vervult Pierre De Wispelaere de functie van voorzitter in deze afdeling.
FESTIVAL is ook een graag geziene gast bij onze noorderburen in Nederland, ondermeer in 1966 te Amstelveen ter gelegenheid van de huldiging van wijlen Jan Nelissen, de beroemde Nederlandse poppenspeler. Er wordt aan verscheidene festivals deelgenomen: het Poppenspelfestival te Dordrecht ‎(1970)‎, het Internationaal Poppenspelfestival te Amstelveen, Soest, Amersfoort, Amsterdam ‎(Ramses Shaffy-theater)‎ ‎(1971)‎ en het Vlaams Theater Festival in Arnhem ‎(1975)‎.
Op 1 mei 1972 gaat de jumelage door van het Brusselse “WOLTJE” van Poppentheater TOONE en het Gentse “PIERKE” van Poppentoneel FESTIVAL.
Van 7 tot 16 september 1973 neemt FESTIVAL deel aan de Gentse Poppenspelweek in het Schoolmuseum op het St.-Pietersplein te Gent. Ze zijn tevens medeorganisators ‎(samen met het Vlaams Verbond voor het Poppenspel)‎. Er worden ook cursussen poppen -maken georganiseerd, Pierre De Wispelaere is een van de lesgevers.
1975, FESTIVAL knoopt terug aan met een oude traditie: Poppenspel voor Volwassenen.
Pierke, Loewie de Lapkensdief en Karelke de Stotteraar spelen er samen met een andere traditionele Gentse figuur Pier De Langenarm ‎(Gentse dokwerker die door FESTIVAL in haar eer en glorie werd hersteld)‎ de hoofdrollen.
De eerste uit de serie “Volwassen” stukken was “Pierewaaien”, een ludiek stuk over Keizer Karel met een gastrol voor “Katrientje de spekke”‎(van het gewezen snoepwinketje onder Sint - Michiels helling)‎.
Dit is meteen een schot in de roos.
Door het overdonderend succes worden al snel en met de regelmaat van de klok andere stukken gemaakt. “Baas Gansendonck”‎(1977)‎ – “Genoveva Van Brabant” ‎(1978)‎ - “Faust” ‎(1980)‎ - De Leeuw van Vlaanderen ‎(1982)‎ – “Jan Borluut” ‎(1985)‎ en “Blauwbaard” ‎(1986)‎.
Deze stukken gaan meestal in première tijdens de Gentse Feesten in het Groot Vleeshuis ‎(Hooiaard – Gent)‎, waar FESTIVAL jarenlang, tot in 1992 optreedt.
In 1976 wordt het gezelschap, ter gelegenheid van “ ’s Lands Feest ”, de feestelijkheden rond het zilveren jubileum van wijlen Koning Boudewijn uitgenodigd op de Heizel te Brussel.
Zij brengen in aanwezigheid van Zijne Majesteit “Het Betoverd Draaiorgel”.
Alweer een parel op de kroon van FESTIVAL !
Amper een jaar later valt de keus op FESTIVAL om de stem van het Gentse PIERKE te vereeuwigen op het vinyl van een langspeelplaat. De platenmaatschappij Decca - Fonior, met als woordvoerder Al Van Dam neemt ter plaatse 2 stukken op: De Vieze Apotheker, een Gentse Klucht en De Reis naar de Maan, een traditioneel poppenspelstuk.
Uiteraard is in de loop der tijd de spelersploeg drastisch gewijzigd. Adolf Van Nuffel, medewerker van in den beginne vertrok in 1955 naar Antwerpen. Anderzijds verwelkomt men Georges Stoops als nieuwe speler en al gauw is ook Wim De Wispelaere, zoon van Pierre en Ghislaine, een graag geziene hulp die zich spoedig tot een uitmuntend speler ontpopt. Hij zou later in 1974 ook zijn eigen theater oprichten: Wimpies Poppenteater.
Wanneer Georges Stoops afhaakt om gezondheidsredenen wordt hij vervangen door Freddy Geirnaert. Pat Remue en Maurice Dick kwamen even later ook de spelersgroep verrijken. Pat Remue verlaat als eerste weer de groep om tijdelijk vervangen te worden door Johan De Wispelaere, Wim’s neef.
In 1978 viert FESTIVAL op luisterrijke wijze zijn zilveren jubileum met een retrospectieve tentoonstelling in de Aula van de Gentse Rijksuniversiteit. De opening ervan gaat gepaard met een galavoorstelling van “Baas Gansendonck”. Na de lang toegejuichte voorstelling worden de stichters Pierre De Wispelaere, Ghislaine Impens en Maurice D’Hondt gehuldigd. Het trio ontvangt elk twee onderscheidingen van het Ministerie van Cultuur, overhandigd door Bestendig Afgevaardigde de heer Timmerman. De drie medespelers, Wim De Wispelaere, Freddy Geirnaert en Maurice Dick worden terzelfdertijd in de hulde betrokken.
De dag nadien wordt het gezelschap op het stadhuis ontvangen. Schepen de heer Vandeweghe onderstreept de vele verdiensten van FESTIVAL en brengt de talrijke onderscheidingen, ook deze uit het buitenland weer in herinnering. Temidden van tientallen sympathisanten reikt hij aan directeur Pierre De Wispelaere het ere -plaket van de Stad Gent uit.
De jaren tachtig betekenen een bijna totale vernieuwing, lees verjonging, van de spelersploeg. In 1979 treedt Christine Dhelft, echtgenote van Wim De Wispelaere tot de spelerskern toe. In 1981 moet Maurice Dick noodgedwongen de poppen aan de haak hangen. Zijn plaats wordt ingenomen door een nog piepjonge Dieter Vanoutrive, die aan het gezelschap verbonden blijft tot eind maart 2002.
Freddy Geirnaert verlaat in 1984 de groep om samen met zijn kompaan Pat Remue het befaamde duo PAT&FRED ‎(cabaretiers)‎ te vormen.
Een “oud-leerling” van FESTIVAL, Jean-Pierre Moerman, die er in zijn jeugdjaren het gordijntje had opengetrokken, keert nu als volwaardige speler naar zijn oude liefde terug. Ook hij blijft meer dan 10 jaar bij FESTIVAL spelen.
Wanneer ook Maurice D’Hondt, na een meer dan dertigjarige carrière als poppenspeler, zich in juli 1986 om gezondheidsredenen terugtrekt wordt na enige tijd, in 1992 een nieuwe speler gevonden in de persoon van Patrick Van Damme. In 2000 schroeft Patrick omwille van zijn beroep en drukke sociaal leven zijn bijdrage tot het poppenspel terug. Hij blijft echter aan het gezelschap verbonden als gelegenheidsmedewerker.
Gelukkig wordt het vaandel opgenomen door Martin Fasseur. Martin had jarenlang in het poppentheater van zijn vader Odillon gespeeld ‎(theater Pallieter)‎ dat in 1978 was stopgezet. Na jaren voelde hij de “microbe” terug kriebelen. Er moet niet worden gezegd dat zijn uitgebreide ervaring hier goed van pas komt. In een mum van tijd is hij in de FESTIVAL-groep ingewerkt.
Een paar jaar later komt Johan De Raedemaeker de groep versterken. Eerst als technisch medewerker en recentelijk ook als beginnend speler.
Ook de kleindochter, Lies De Wispelaere begint zich stilaan te profileren op technisch vlak en nu en dan als prille speelster.
Verder zijn er nog een aantal spelers tijdelijk de groep komen versterken, zoals Claude De Burie ‎(toen nog student aan Herman Teirlinck Instituut, nu acteur)‎, Johan De Bosschere ‎(poppenspeler uit Evergem)‎, Pieter Goethals ‎(toen student aan het RITS te Brussel, nu regisseur)‎, Benjamin Bruyland uit Mariakerke en Frank Merrie ‎(leraar uit Melle)‎.
Ondertussen blijft het theater succes boeken. Het doorkruist het ganse Vlaamse land en luistert menig jubileum op van collega-poppenspelers.
Het neemt deel aan talrijke cultuurbeurzen en Provinciale Wedstrijden voor Poppenspel.
De jaren ’90 worden hoofdzakelijk benut voor het vernieuwen van bestaande stukken en moderniseren van het vast theater op technisch vlak. Geluids -en lichtinstallatie werden terug op punt gesteld. Het tourneetheater wordt uitgebouwd.
Er wordt een computer aangeschaft, een secretariaat ingericht en meer aandacht besteed aan de public relations. Kortom, het gezelschap past zich aan aan de moderne tijden.
Zoon Wim en echtgenote Christine blijven, buiten het bijstaan van hun ouders, ook hun eigen “Wimpies Poppenteater” runnen, het gezelschap viert in 1999 zijn zilveren jubileum. ‎(het bloed kruipt waar het niet gaan kan!)‎
In 1998 richt het Poppentoneel FESTIVAL samen met WIMPIES Poppenteater een VZW op ‎(Het Gentbrugs Poppentheater)‎ om de verdere werking te kunnen verzekeren en wettelijk te kunnen doorgaan met hun geliefkoosde bezigheid: poppenspel.
Poppentoneel Festival is tot op heden actief gebleven.
Het brengt nog steeds, in eigen theater elke zondag van september tot en met Pasen een ander stuk, waaronder geregeld themavoorstellingen, zoals bij Halloween, Sinterklaas... enz.
Elk jaar wordt een avond voor volwassenen georganiseerd.
Geregeld wordt nog op verplaatsing gespeeld.
Het theater verleent, op aanvraag zijn medewerking aan allerlei projecten voor diensten als Jeugdwerking en Kunsten en krijgt geregeld bezoek van scholen.
Op verzoek van verenigingen kan nog steeds een poppencursus of voordracht worden bijgewoond.
Studenten kunnen terecht voor begeleiding bij hun eindwerk over aanverwante onderwerpen.
Menig poppenspeler leerde bij FESTIVAL de “knepen” van het vak. Zo hadden Jean-Pierre Haegeman ‎(Poppenspel Den Uil)‎, Hans Hanssens ‎(Poppenspel Fantasia)‎, Odillon Fasseur ‎(Poppenspel Pallieter)‎ en Dieter Vanoutrive ‎(Poppenspel Pedrolino)‎ hier hun “Pied à Terre”.
Gedurende al die jaren bouwt FESTIVAL aan een enorme collectie poppen en decors. Wekelijks worden er nog stukken herwerkt of poppen terug opgeknapt. Het gezelschap heeft een poppenzolder om “U” tegen te zeggen. Honderden poppen zijn bruikbaar. Hun repertoire breidt zich uit tot meer dan 60 kinderstukken en 7 producties voor volwassenen ! Er is materiaal voorhanden om zeker nog jaren actief te kunnen blijven.
Afwisselend succes, vette en magere jaren volgen elkaar op. De laatste jaren verlopen misschien iets moeizamer ‎(ziekte, tegenslagen, ouderdom)‎ maar 50 jaar is niet niks, in een tijd waar alles vluchtig is en vaste waarden zoals traditie meer en meer in de vergeethoek worden geplaatst, of gecatalogeerd als “oubollig, folkloristisch en uit de tijd” !
Poppentoneel FESTIVAL laat het niet aan zijn hart komen. De opvolging is verzekerd, het jubileum: het 50-jarig bestaan is in zicht. Heel veel werk en doorzettingsvermogen zijn eraan vooraf gegaan.
Met recht en reden kan worden gezegd: het goud is wel verdiend.
Ter gelegenheid van deze feestviering worden heel wat activiteiten voorbereid :
· Er wordt een reeks voorstellingen voor kinderen en volwassenen gepland.
· Het gezelschap zal een retrospectieve tentoonstelling organiseren, want het heeft buiten zijn poppenverzameling ook een uitgebreid archief met materiaal van onschatbare waarde.
· Verder wordt ook nog aan een “feestbrochure” gewerkt, waar de geschiedenis en allerlei informatie over het gezelschap zal verwoord worden.
Het theater en zijn stichters wordt binnenkort ook officieel gehuldigd.
Op 5 april 2003 wordt het gezelschap ontvangen op het Gentse Stadhuis.
Op 11 april 2003 tijdens de feestviering, komt de heer Paul Van Grimbergen, Vlaams Minister van Binnenlandse Aangelegenheden, Cultuur, Jeugd en Ambtenarenzaken persoonlijk ere - medailles uitreiken aan de stichters van Poppentoneel Festival.
Inmiddels is ook de grootste wens van Pierre De Wispelaere en zijn familie in vervulling gegaan want op 11 februari 2003 kregen ze officieel bericht van het Koninklijk Paleis om vanaf 21 juli 2003 de titel van “Koninklijk” te mogen voeren.
Een ultieme blijk van waardering voor hun levenswerk:
KONINKLIJK POPPENTONEEL FESTIVAL !
Pierre en Ghislaine De Wispelaere – Impens
POPPENTONEEL FESTIVAL
Moriaanstraat 65
9050 GENTBRUGGE
Tel 09 230 57 98
Fax 09 231 44 88

­http­://­www­.­gentbrugge­.­be­/­Fotos­/­2003­/­030318Poppentoneel­/­030318Poppentoneel­.­htm­